دست نوشته های شیدا جاوید

تو یه گروهی متشکل از آشنایان عضو هستم

و این چند وقته به خصوص پس از فوت آقای هاشمی رفسنجانی به شدت در این گروه بحث سیاسی شکل گرفته

و روحم را مورد ازار  و فشار قرار می ده

در این میان، تعداد منتقدین رهبری بیشتر از حامیان رهبری است

اما همان چند نفر از حامیان رهبری چنان تند و انقلابی وارد میدان شدند که گرد و خاکشان چشم گروه مخالف را سوزاند

در این برهه از زمان اگرچه انتقادهای فراوانی به رهبری دارم اما نمی دانم چرا احساس میکنم بیشتر از قبل عاشق ایشان هستم...

دوست دارم این عشق را فریاد کنم

شاید به خاطر اینکه در این وانفسای مادی گرایی تنها کسی است که به معنای واقعی کلمه قادر به درک و بیان صریح و فصیح مختصات انقلابی گری و ابعاد مغفول مانده یک انسانِ شریف در دنیای مدرنیته کنونی است.

وقتی در میان نسل جدید حرف از امام خمینی زدن، تبدیل به سوژه خنده می شود

وقتی بین افرادی قرار میگیری که ابعاد معنوی خود را باید پنهان کنی ک مبادا مورد تحقیر و تمسخر قرار گیری

آن موقع است که وجود شخصی همانند اقای خامنه ای ولو در حد همان سخنانِ ناب و ارزنده اش، جانت را سیراب میکند... روحت را می سازد