قسم ب عشق ک آنقدر مقدس است ک باید در کنج خلوت بدور از شلوغیهای معمول؛ آن را بی صدا در آغوش کشید. حس کرد و عمیقا نفس کشید.
عشق، در دل میروید ن زیر دل.
خیلی چیزا بود ک باید تجریش میکردم ک بفهمم با اون ایدهالی ک تو ذهنم ازش ساختم فرق داره
فهمیدم خیلی از خوشیها از بیرون قشنگ و جذابند ولی وقتی خودت تجربش میکنی میبینی ک حس خوبی بت نمیده. اون حسی ک عمیقا بخواد روحتو شاد کنه.
من دیگه سفری ک بدون خانواده برم سفری ک بتونم توش با حجاب ازاد برم برام اولویت نداره. برا من سفری اولویت داره ک بتونم با عزیزانم برم. با کسانی ک میدونم تنها آدمهایی هستند ک از ته دل دلسوز منند. با کسانی برم ک مذهبیترند ولی پیششون ارامش دارم. هرچند ک ب اندازه اونها مذهبی نباشم. من پیش اونایی حالم خوبه ک آرامش رو بهم تزریق میکنند. اعتماد رو بهم تزریق میکنند. من اونا رو ترجیح میدم ب کسانی ک ازادترند و تو ازادیشون منو هم قربانی هوسهاشون میکنند
من خیلی چیزا رو باید تجربه میکردم تا ب این جا میرسیدم
و حالا دیگه انقدر چشم و دل سیرم ک دیگه ب این راحتی چیزی منو سر ذوق نمیاره جز یک عشق عرفانی
بعضیام هستند از ترس طرد شدن توسط جماعتی حیوون، شعورشونو میذارن زیر پاشون و ب جماعت حیوونا میپیوندند و علیه انسانهای شریف دندون تیز میکنند یکی نیست بهشون بگه خدا بخاطر خلقت تو و اشرف مخلوقات نامیدن تو، فرشته مقربشو از درگاهش روند ولی اینکه تو دوست داری مثل حیوون باشی و دنباله روی گله؛ واقعا پرچم شیطونو بالا بردی ک ب تو بیشرف سجده نکرد. پس انقدر حیوون نباش.