دست نوشته های شیدا جاوید

نمیدانم چرا نظر رهبری در مورد حرمت دوچرخه سواری زنان در مجامع عمومی برایم باور پذیر نبود

شاید چون قبلا در سایت های مربوط به زنان، خبر مربوط به ساخت دوچرخه ویژه بانوان مسلمان را خوانده بودم و منتظر ورود آن به بازار و استفاده آن در خیابان ها بودم

شاید چون در شهرهای بزرگ، بانوان سال هاست بدون آنکه نیازی به کسب مجوز داشته باشند، دوچرخه سوار می شوند اگرچه عرف نیست ک زنان دوچرخه سواری کنند و فقط تعداد کمی از زنان از دوچرخه به عنوان وسیله حمل و نقل استفاده میکنند اما همین جای تعجب باز میکند که با وجود انبوه ماشین و موتور و وسایل نقلیه که در خیابان ریخته، دوچرخه سواری زنان تا چه حد چشمگیر است که چنین بر سر جایز یا حرام بودن آن جنجال به پا می شود؟

ای کاش به جای مانور بر روی دوچرخه سواری زنان و حرمت آن، فرهنگ دوچرخه سواری در میان مردم را نهادینه میکردند و جای انکه دوچرخه سواری زنان ممنوع میشد، تولید و فروش انبوه خودرو محدود میشد تا شاهد این حجم از آلودگی هوا و سنگین شدن هوای تنفسمان با گازهای سمی نبودیم

هر روز که از میان دود غلیط ماشین ها و اتوبوس ها رد می شوم و در میان ساختمان های بلند و اسمان خراش هایی که روز به روز بیشتر میشود، حتی اسمان را هم نمیتوانم ببینم، احساس نفس تنگی به من دست میدهد...

حس میکنم دیگر اینجا حتی جای نفس کشیدن هم نداریم... حتی اکسیژن هم برایمان محدود شده...

حتی حق نفس کشیدن هم بر ما محدود شده... و به زودی است ک ما نفس هایمان به شماره بیفتد و

ریق رحمت را در این وانفسای رقابت بر سر پول بنوشیم و در منجلاب حرص و طمع غول های اقتصادی خفه شویم

به واسطه این مطلب به نظرات مراجع عظام تقلید در مورد دوچرخه سواری زنان رجوع کردم و به نظرات و استدلال های عجیبی برخوردم... در میان استدلال ها به تحریک قوه شهوانی زن در اثر دوچرخه سواری اشاره شده بود! و به روایاتی استناد شده بود که مرکب سواری زنان را از نشانه های آخر الزمان دانسته بود و آن را منع کرده بود. با این نگاه، پس ماشین سواری زنان هم حرام است چون ماشین هم جزو مرکب محسوب میشود. ولی چه دلیلی باعث شده که دوچرخه سواری زنان حرام شود ولی ماشین سواری انان مجاز باشد؟ این تناقض را چطور باید با خودمان حل کنیم؟